Niemcy z perspektywy najeźdźcy

Przyjeżdża do moich znajomych niedługo Kaede z rodzicami. Nie, Kaede nie jest fanem Japonii z odpowiednią ksywką. Kaede jest dzieckiem. O ile nie znam Kaede osobiście, domyślam się, że to imię nadane przez rodziców.

A więc to rodzice są fanami Japonii? Trochę niesmaczne tak zrzucać swoje halo na dziecko, wydaje mi się. Imię na część postaci z kreskówki? A może jakiejś wielkiej pisarki? A może rodzice mają japońskie korzenie i przez dziecko oddają honor jakiejś babci tudzież cioci.

Wyobraź sobie „jestem Kaede, jak czarodziejka z anime. Była silna i pewna siebie.” Dziwne?

„Jestem Hector, jak ten mityczny bohater.” Albo „jestem Maria, jak żona samego Boga.” “Muhammed, miło mi.” „Ryszard, jak mój ojciec Ryszard.”

Okazuje się, że już nazywamy dzieci imionami bohaterów, których lubimy. Rzeczywistych, fikcyjnych, wszystko jedno. Dziwne. Normalne.

Cześć, Kaede.